Coaching i wdrażanie technik rozwoju osobistego jako zajęcie wyłoniło się u mnie w jako wynik wnikliwego długofalowego poszukiwania. Mam wrażenie, że to nie ja odnalazłam ten zawód, a zawód coacha odnalazł mnie.

Nie przeszło mi przez głowę, iż  moja dość skomplikowana pełna zmian i zakrętów ponad 30 letnia kariera zawodowa może być mi pomocna w nauczaniu procesu zmiany, bo sedno coachingu na tym właśnie polega …na procesie zmiany.

Doświadczenie zdobyte w wielu zupełnie niezwiązanych ze sobą dziedzinach zawodowych okazało się w tym wypadku niezaprzeczalnie pomocne.

Pracowałam jako państwowy urzędnik i nauczyciel. Byłam współwłaścicielką firmy i masażystką. W Grecji zostałam specjalistką od handlu i marketingu. A ostatnie 10 lat działam w mojej ulubionej turystyce.

Jako osoba dociekliwa i angażująca się w każdy nowy zawodowy projekt oceniam każdy z tych etapów jako fascynujący, otwierający przede mną coraz to nowe dziedziny wiedzy i dostarczający wielu wzbogacających mnie doświadczeń.

Analizując wnikliwie na pozór niezwiązane ze sobą zajęcia, którymi parałam się od czasów studiów znalazłam ich jeden wspólny mianownik a jest nim kontakt z ludźmi.

Oprócz zmian w środowiskach pracy, zmieniłam kraj zamieszkania, wielokrotnie miejsca zamieszkania, sytuacje osobistą. Oceniając i analizując z perspektywy czasu nie były to jednak zmiany w pełni świadome i zamierzone. Gdybym wtedy spotkała na swojej drodze kogoś mającego wiedzę na temat świadomej zmiany i samorozwoju, mogłabym pójść na skróty i o wiele szybciej odnaleźć swoje pasje, cele.

Moja droga była zatem długa i kręta, ale dwa ostatnie wykonywane zawody wiązały się już z pasją i fascynacją…… byłam na dobrej drodze.

Trener rozwoju osobistego to moja pasja zamieniania stopniowo w zawód, który w sposób naturalny zbliżał się do mnie przez lata.

Wraz z narodzinami moich dzieci w latach 80/90 ubiegłego wieku, rozpoczęły się moje egzystencjonalne poszukiwania. Były to czasy odmienne pełne stereotypów, które wpływały na poczynione przeze mnie wybory.  Wtedy większość nawet wykształconych ludzi wstydziło się wizyty u psychologa, a szukanie pasji przynajmniej w moim środowisku, była fanaberią.

Po latach i dogłębnej analizie mocno spóźniona w poszukiwaniu swoich pasji, talentów i intencji życiowej zauważyłam, że od zawsze najbardziej interesują mnie ludzkie historie ich rozwój, losy i zachowania.

Jako nieśmiała dziewczynka prosiłam wszystkich wokoło o opowiadanie mi różnych historii i przeczytałam ogromną liczbę książek. Jako dorastająca dziewczyna odkryłam film a wraz z nim sagi, biografie, i inne formy obrazowych opowieści o ludzkich perypetiach. Następnie obserwowałam w sposób naturalny na przestrzeni mijających lat losy przyjaciół, rodziny, obcych lub znajomych w dorosłym życiu, których pełne meandrów drogi życiowe niejednokrotnie przerastały scenariusze filmowe czy beletrystykę. W moich analizach niezliczonych ludzkich historii zaczęły pojawiać się pewne schematy i to było fascynujące!

Zycie zatoczyło koło a ja nadal najbardziej lubię słuchać historii tylko że teraz słucham ich inaczej.

Pomogły mi w tym studia coachingu, które wybrałam jako wyjście na spędzenia czasu podczas covidowej kwarantanny.  Był to strzał w dziesiątkę. Poczułam się w tym zawodzie podobnie jak Kopciuszek w znanej bajce, któremu założono pantofelek i on pasował jak ulał. Bez poprawek.